Klik hier voor de webversie  
 

Eenzaamheid

Afdeling Amsterdam en Diemen

September 2016

 "Er ontstaat toch iets van een band"

 

Joan Hartogs is een paar maanden geleden begonnen als vrijwilliger bij Telefonisch Huisbezoek. Elke week belt ze twee deelnemers. Met een van hen was direct een klik.

 

Telefonisch Huisbezoek is een activiteit die prima bij Joan past. “Ik ben fysiek wat beperkt, ik loop met een rollator en kan me niet vastleggen voor een aantal uren per week. Maar ik wilde graag vrijwilligerswerk doen en heb me bij Humanitas aangemeld toen ik de vacature zag waarin gevraagd werd om vrijwilligers voor Telefonisch Huisbezoek. Ik kwam in een warm bad terecht. Ik vind dat Humanitas heel goed voor de vrijwilligers zorgt. Je krijgt direct een training en iedereen is heel vriendelijk. Je voelt je heel welkom. Als ik een uitnodiging krijg voor een bijeenkomst denk ik: gezellig, naar Humanitas”, vertelt ze.

 

De eerste keer bellen

Met twee deelnemers heeft Joan wekelijks telefonisch contact. Het zijn twee alleenstaande vrouwen die weinig sociale contacten hebben. Beiden kampen met gezondheidsproblemen. “De eerste keer bellen is vreemd en een beetje moeilijk. Maar ik dacht: ‘Ik doe zoals ik altijd doe.’ Ik heb gezegd dat ik het prettig vind als ze me Joan noemen. Ik heb iets over mezelf verteld en het werd direct een gezellig gesprek. Een vrouw zei na afloop: ik hoor gelijk dat het tussen ons klikt. We hebben veel aanknopingspunten om over te praten.” Joan zegt dat de gesprekken indruk op haar hebben gemaakt. “Ik heb zelf ook hulp nodig, maar ik heb vrienden en kennissen om me heen. Je realiseert je wat je zelf wel hebt, je telt je zegeningen.”  

 

Als de deelnemers vertellen dat ze ergens naar toe gaan, onthoudt Joan dat zodat ze daar een volgende keer naar kan vragen. Joan informeert ook of de deelnemers ergens over willen praten of dat ze iets leuks hebben gedaan. “Ze zitten veel thuis, een van hen laat de hond uit. Ze hebben weinig contacten. Daaruit blijkt dat ze eenzaam zijn. Ze krijgen wel thuiszorg, maar vinden het moeilijk om hulp te vragen. Ze willen graag dat ik langskom, maar dat doe ik niet, dat is niet de bedoeling bij Telefonisch Huisbezoek. Een van de twee moet drie keer per week naar het ziekenhuis. Ik ga haar wel een keer opzoeken in het ziekenhuis, als ik daar toch ben.”  

 

Heel enthousiast

Joan denkt dat de deelnemers het vooral waarderen dat ze luistert, aandacht geeft en begrip toont. “Ik geef soms een suggestie, een vrouw zegt dat ze de markt mist. Ik heb haar verteld dat ik ook met mijn rollator over de markt loop als het niet te druk is. Daar gaat ze dan over nadenken of ze dat ook een keer kan doen.” “Ik denk dat ze me zullen missen als ik niet meer zou bellen. Ze zijn altijd heel enthousiast. Ze vragen ook aan mij hoe het met me gaat. We krijgen een band, het kan ook niet zonder. Ik hoop dat ik het leven luchtiger voor hen maak, minder zwaar”, besluit Joan.  

 

Goed kletsen

Joan belt elke week met Noortje, deelnemer aan Telefonisch Huisbezoek. “Ik vind de telefoontjes erg leuk”, zegt Noortje desgevraagd. “Mijn gezondheid is niet zo goed, ik ben vaak moe en moet drie keer per week naar het ziekenhuis voor dialyse. Zo heb ik contact met andere mensen. De eerste keer is vreemd, maar Joan heeft een aardige stem en kan goed kletsen. Ik zou het liefst samen naar buiten gaan, een wandeling maken, maar dat kan nu eenmaal niet. Het is heel mooi dat we dit telefonische contact hebben. Binnenkort komt ze me opzoeken in het ziekenhuis.”                        

 

Afdeling Amsterdam en Diemen


HUMANITAS.NL

www.facebook.com

www.twitter.com

www.linkedin.com

Wilt u liever geen mails van Humanitas ontvangen,
klik dan HIER om u af te melden.